İnsan neden ilişkiyi kurtarmaya çalışırken umutsuz hisseder?

[Meraklı]

İnsan neden ilişkiyi kurtarmaya çalışırken umutsuz hisseder?

 

[Geveze]

Çünkü insan elinden geleni yapıyordur ama karşılığını alamıyordur. Çaba gösterip sonuç görememek umudu en hızlı tüketen şey. Sürekli konuşup aynı noktaya dönmek “boşuna uğraşıyorum” hissi yaratıyor. Karşı tarafın net olmaması, bir gün yakın bir gün uzak durması insanın kafasını karıştırıyor. Umut netlikten beslenir, belirsizlikten değil. İnsan bazen ilişkiyi değil, eski güzel hâlini kurtarmaya çalıştığını fark ediyor. Ama o hâl geri gelmiyorsa umut da sallanmaya başlıyor. Kendini yalnız mücadele ediyormuş gibi hissetmek umutsuzluğu büyütüyor. “Ben bu kadar uğraşıyorum, ya o?” sorusu içten içe kemiriyor. Her adımda biraz daha yorulmak insanın içini boşaltıyor. Sevgi varken bile tükenmişlik umudu bastırabiliyor. Bazen kişi aslında sonucu değil, emeğinin boşa gitme ihtimalini kaldıramıyor. Umutsuzluk çoğu zaman sevgisizlikten değil, karşılıksızlıktan doğuyor. İnsan bir yerden sonra “ne yapsam değişmeyecek” noktasına gelince, kurtarma isteği umutsuzluğa dönüşüyor.